این آخرین پستیه که میذارم نمی دونم چرا ولی نباشم بهتره
نویسنده: قاسمیان
این 2 رباعی واس خاطر اینه که روند قبلی رو طی کرده باشم. 1.مالِ 7یا8 سال پیشه تصمیم نگا ه تو: جدا یا با ما؟ یا اینکه گرفتار نگاه دارا ؟ بی چشمِ تو این کرانه ها تاریکند لا حول ولا قوة الا سارا.
-------------------------------------- 2. ترم اول اینو نوشتم بعد از شوخی که بااسم یکی از بچه ها کردم شرمنده که با نام تو بازی کردم یک لحظه خیال یکه تازی کردم در مدرسه با شرم و حیا از رویت دیدی که چگونه جمله سازی کردم __________________________ تم این چار پاره رو می خواستم با یه نثر معمولی بنوسم ولی چون همیشه شعرامو میزدم اینم اینجوری نوشتم. از عمر این شعر کمتر از 20 دقیقه میگذره. ____________________________ اتل متل یه دنیا، قشنگه مثل دریا اتل متل یه گلدون، یه دسته گل یه دینا. اتل متل یه روزی، خدا اومد رو زمین به من اشاره می کرد: آهای اونو بگیرین باید عذابش کنم، این یارو خیلی پسته از سرِ سفره ی من، نمکدونو شکسته بنده ی این ریختی رو، به کی بگم؟ نمی خوام جون به لبم کرده بود، راحت می شم والسلام. گفتم: چی چی والسلام؟ امون بده آقا جان اون همه اسمِ قشنگ، کو رحیمِت کو رحمان؟ می دونم مهربونی، بلوف نزن بی خیال می شناسمت خدا جون، خدایی و ضدحال؟ یهو تو فکر فرو رفت، دیگه منو نمی دید دستشومالید به هم، انگار یه چیزی فهمید گفتش که پیدا کردم، پدر سوخته ی ناکس! یکی به دو می کنی، با من آدم مفلس ؟ یه حالی من بگیرم، از تو که یادت باشه! یه جوری حالیت کنم، تا کمرت دوتا شه! گفتش حالا حالاها، حیفه که تو بمیری باید که زنده باشی، همه چی رو ببینی بعدش خدا صدا زد، یه فرشته – یه سرباز درِگوشی بهش گفت، پچ پچ، دینا پچ پچ، ناز برق از سرم پریدو، گفتم خدا نه، خدا ! اون بدی ها که گفتی، کارِ منه نه دینا. گفتم غلط می کنم، گه می خورم خدا جون مَرده و حرفش خدا، بیا منو بسوزون بچه ی طفل معصوم، گناه می دونه چیه؟ بعدِ عمری خدایی، این اشتباه عالیه! خورشید که زد تو چشمم، یهو پریدم از خواب گفتم خدا کجایی؟ چرا نمیدی جواب؟ تازه دارم می فهمم، چه خواب زشتی دیدم شکرت خدا که تو خواب، پیامتو شنیدم. «اتل متل یه بابا» دستاش درازه اما از اینجا و از اونجا، همیشه مونده کوتا. دوستایِ خوبِ باباش! شما که خوب می دونین دینا چقد مامانه، واسش دعا می خونین؟
