این 2 رباعی واس خاطر اینه که روند قبلی رو طی کرده باشم.

1.مالِ 7یا8 سال پیشه

تصمیم نگا ه تو: جدا یا با ما؟

یا اینکه گرفتار نگاه دارا ؟

بی چشمِ تو این کرانه ها تاریکند

لا حول ولا قوة الا سارا.

یک سخنران مشهور سمینارش را با در دست گرفتن بیست دلار اسکناس شروع کرد

او پرسید چه کسی این بیست دلار را می خواهد؟

دست ها بالا رفت.او گفت:من این بیست دلار را به یکی از شما می دهم

اما اول اجازه دهید کاری انجام دهم.

او اسکناسها را مچاله کرد و پرسید چه کسی هنوز این ها را می خواهد؟

باز هم دست ها بالا بودند.او جواب داد خوب. اگر این کار را کنم چه؟

او پول ها را روی زمین انداخت و با کفشهایش آنها را لگد کرد

بعد آنها را برداشت و گفت:

مچاله و کثیف هستند حالا چه کسی آنها را می خواهد؟

بازهم دستها بالا بودند

سپس گفت:

هیچ اهمیتی ندارد که من با پولها چه کردم شما هنوز هم آن ها را می خواستید

چون ارزشش کم نشد و هنوز هم بیست دلار می ارزید.

اوقات زیادی ما در زندگی رها می شویم، مچاله می شویم

و با تصمیم هایی که می گیریم و حوادثی که به سراغ ما می آیند آلوده می شویم .

و ما فکر می کنیم که بی ارزش شده ایم

اما هیچ اهمیتی ندارد که چه چیزی اتفاق افتاده یا چه چیزی اتفاق خواهد افتاد.

شما هرگز ارزش خود را از دست نمی دهید.

کثیف یا تمیز،مچاله یا چین دار

شما هنوز برای کسانی که شما را دوست دارند بسیار ارزشمند هستید.

ارزش ما در کاری که انجام می دهیم یا کسی که می شناسیم نمی آید

ارزش ما در این جمله است که:

ما که هستیم؟

فقر ، چیزی را  " نداشتن " است،

ولی،آن چیز پول نیست .....

طلاو غذا نیست ...

فقر، گرسنگی نیست .....                        

فقر، عریانی هم نیست...

فقر، همان گرد و خاكی است

  كه بر كتابهای فروش نرفتۀ یك 

كتابفروشی می نشیند ......

فقر، تیغه های برندۀ ماشین بازیافت

است،كه روزنامه های برگشتی را

خرد می‌كند...

فقر ، كتیبۀ سه هزار ساله‌ای است 

كه روی آن یادگاری نوشته‌اند...

فقر، پوست موزی است

كه از پنجره یك اتومبیل به خیابان انداخته

می‌شود .....

فقر، شب را " بی غذا  " سر كردن نیست

 فقر، روز را  " بی اندیشه"  به سر 

بردن است..... .

افلاطون: ریشۀ همۀ بدبختی‌ها نادانی است.

سلام دوستان امیدوارم امتحاناتو به خوبی پشت سر گذاشته باشید.جدول زیر مربوط به دروسه ترم جدیده.

در مورد شهریه متغیر دروس عملی و نظری همون نرخ ترم پیشو حساب کردم فک نمیکنم تغییر کرده باشه اگر هم زیاد شده خیلی نیست ولی همین حدوده.

زمان انتخاب واحد 13 بهمن

آورده اند که روزى یکى از بزرگان عرب به سفر حج مى رفت . نامش عبد الجبار بود و هزار دینار طلا در کمر داشت . چون به کوفه رسید ، قافله دو سه روزى از حرکت باز ایستاد . عبد الجبار براى تفرج و سیاحت ، گرد محله هاى کوفه بر آمد . از قضا به خرابه اى رسید . زنى را دید که در خرابه مى گردد و چیزى مى جوید . در گوشه مرغک مردارى افتاده بود ، آن را به زیر لباس کشید و رفت .

 عبد الجبار با خود گفت : بى گمان این زن نیازمند است و نیاز خود را پنهان مى دارد . در پى زن رفت تا از حالش آگاه گردد . چون زن به خانه رسید ، کودکان دور او را گرفتند که اى مادر! براى ما چه آورده اى که از گرسنگى هلاک شدیم ! مادر گفت : عزیزان من ! غم مخورید که برایتان مرغکى آورده ام و هم اکنون آن را بریان مى کنم .

عبد الجبار که این را شنید ، گریست و از همسایگان احوال وى را باز پرسید . گفتند : سیده اى است زن عبدالله بن زیاد علوى ، که شوهرش را حجاج ملعون کشته است . او کودکان یتیم دارد و بزرگوارى خاندان رسالت نمى گذارد که از کسى چیزى طلب کند .

عبد الجبار با خود گفت : اگر حج مى خواهى ، این جاست . بى درنگ آن هزار دینار را از میان باز و به زن داد و آن سال در کوفه ماند و به سقایى مشغول شد . هنگامى که حاجیان از مکه باز گشتند ، وى به پیشواز آنها رفت . مردى در پیش قافله بر شترى نشسته بود و مى آمد . چون چشمش بر عبد الجبار افتاد ، خود را از شتر به زیر انداخت گفت : اى جوانمرد! از آن روزى که در سرزمین عرفات ، ده هزار دینار به من وام داده اى ، تو را مى جویم . اکنون بیا و ده هزار دینارت را بستان ! عبد الجبار ، دینارها را گرفت و حیران ماند و خواست که از آن شخص حقیقت حال را بپرسد که وى به میان جمعیت رفت و از نظرش ناپدید شد .

در این هنگام آوازى شنید که : اى عبد الجبار! هزار دینارت را ده هزار دادیم و فرشته اى به صورت تو آفریدیم که برایت حج گزارد و تا زنده باشى ، هر سال حجى در پرونده عملت مى نویسیم ، تا بدانى که هیچ نیکوکارى بر درگاه ما تباه نمى گردد که :

این چن رباعی رو واس خیلیا اس کردم

همونا خواستن تو وب بزنم اگه به مذاقتون

خوش نیومد به من خورده نگیرین.

واقعیت اینه که هیچ وقت کلاسیسم نبودم

و البته نمی خوام هم باشم. قبلن سعید میرزایی

توی یه کامنت سارا رو شرح داد.

************************************

************************************